بعد از اين بيان كلى ، به نخستين دستور قاطع و محكم پيرامون زن و مرد زناكار پرداخته مىگويد : « زن و مرد زناكار را هر يك صد تازيانه بزنيد » ( * ( الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ واحِدٍ مِنْهُما مِائَةَ جَلْدَةٍ ) * ) . و براى تاكيد بيشتر اضافه مىكند « هرگز نبايد در اجراى اين حد الهى گرفتار رافت ( و محبت كاذب و دروغين ) شويد ، اگر به خدا و روز جزا ايمان داريد » ( * ( وَلا تَأْخُذْكُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّه إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّه وَالْيَوْمِ الآخِرِ ) * ) . و سر انجام در پايان اين آيه به نكته ديگرى براى تكميل نتيجه گيرى از اين مجازات الهى اشاره كرده مىگويد : « و بايد گروهى از مؤمنان حضور داشته باشند و مجازات آن دو را مشاهده كنند » ( * ( وَلْيَشْهَدْ عَذابَهُما طائِفَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ) * ) . در واقع اين آيه مشتمل بر سه دستور است : 1 - حكم مجازات زنان و مردان آلوده به فحشاء ( منظور از زنا آميزش جنسى مرد و زن غير همسر و بدون مجوز شرعى است ) . 2 - تاكيد بر اين كه در اجراى اين حد الهى گرفتار محبتها و احساسات بى مورد نشويد ، احساسات و محبتى كه نتيجه اى جز فساد و آلودگى اجتماع ندارد منتها براى خنثى كردن انگيزه‌هاى اين گونه احساسات مساله ايمان به خدا و روز جزا را پيش مىكشد چرا كه نشانه ايمان به مبدء و معاد ، تسليم مطلق در برابر فرمان او است ، ايمان به خداوند عالم حكيم سبب مىشود كه انسان بداند هر حكمى فلسفه و حكمتى دارد و بى دليل تشريع نشده ، و ايمان به معاد سبب مىشود كه انسان در برابر تخلفها احساس مسئوليت كند . در اينجا حديث جالبى ( از پيامبر ص ) نقل شده كه توجه به آن لازم است : يؤتى بوال نقص من الحد سوطا فيقال له لم فعلت ذاك ؟ فيقول : رحمة لعبادك ، فيقال له انت ارحم بهم منى ؟ ! فيؤمر به الى النار ، و يؤتى به من زاد سوطا ، فيقال له لم فعلت ذلك ؟ فيقول لينتهوا عن معاصيك ! فيقول : انت احكم به منى ؟ ! فيؤمر به الى النار ! : « روز قيامت بعضى از زمامداران را كه يك